Athene

Donderdagochtend werden Marinos en ik wakker in een bed met een overtrek zo roze en glimmend dat mijn ogen er bijna zeer van deden. Wij hadden voor het gemak geslapen bij Marinos zijn ouders in Gaitani. Zo waren wij in korte tijd bij de haven waar we de veerboot naar het vaste land konden nemen. Vanuit de haven van het vaste land, Kilini, zijn we naar Patras gereden. De kofferbak van de auto sloot niet altijd goed en daarom moest er even naar worden gekeken. De autodealer aldaar vertelde dat er een nieuw onderdeel moest komen en dat deze er over enkele dagen zou zijn en geplaatst kon worden. Met dit antwoord zijn we de grote weg opgereden richting Athene. Bij een van de tolbruggen zijn we even gestopt om een tosti te eten en daarna zijn we weer doorgereden. Omdat deze hoofdweg langs het water is, zijn wij onderweg spontaan naar het strandje van Aigio gegaan. Even de beentjes strekken. Terwijl wij op het strand wandelden, zag Marinos dat ik uit mijn broek was gescheurd. Voor het gemak had ik een driekwart broek aangetrokken. Een die ik het hele seizoen wel regelmatig aan had en nu waarschijnlijk helemaal op was en bij het uitstappen was gaan scheuren bij de kontzak. Ik vond het al wat frisser rond mijn billen… Na een kleine verkleedpartij zijn we weer de auto ingestapt.

In Athene kregen we telefonisch instructies van Marinos zijn oom, Spiros, en al snel waren wij op het juiste adres. Zijn oom stond al te wachten bij de voordeur, zodat hij meteen kon instappen en dat wij samen met hem een parkeerplekje konden vinden. Wat heb je daar een smalle straten en druk verkeer. Een dure auto wil je hier wel laten, want je hebt zomaar schade. Eenmaal een parkeerplekje te hebben gevonden (vlak voor de deur na 10 minuten rondjes rijden!!!), hebben wij onze spullen uit de auto gehaald en zijn we naar binnen gegaan. Daar ontmoette ik ook Marinos zijn tante Liria. Helaas kunnen ze geen Engels en was Marinos mijn tolk, maar ik kon meteen wel zien dat dit hele aardige mensen zijn. Marinos kletste eventjes bij met zijn oom en tante en daarna zijn we de shopstraat, welke vlakbij is, gaan verkennen.

De volgende dag wilden wij nog niet gaan shoppen. Wij wilden nog even wat meer van Athene zien en met name een historisch gebied: Akropolis. Na een stukje met de metro te hebben gereisd en een stukje te hebben gewandeld, waren wij daar. Het was een heerlijke zonnige dag en omdat het naseizoen was, waren er niet zo veel toeristen. Als je naar Athene gaat moet je zeker hier een kijkje gaan nemen. Het is zeker de moeite waard, want onderweg naar Akropolis toe zie je ook van alles moois aan oude gebouwen, kleine smalle straatjes, winkeltjes, etc. Na het mooie Akropolis wilde wij vlakbij even wat gaan drinken. We gingen bij een taverne zitten, maar stonden ook vrij snel weer op toen we de prijzen zagen. Zes euro voor een coca cola!!! Gelukkig hadden we onderweg in de metro contact met een Griekse dame en die vertelde over een taverne waar je de beste gyros/kebab etc kon krijgen. Al snel hadden wij dit gevonden en inderdaad het was smullen geblazen. Terwijl wij daar zaten heeft Marinos een rode roos voor mij gekocht, de lieverd. Het was al tegen vijven maar wij wilden nog niet naar huis en besloten om naar Likavito te gaan. Een kerkje boven op een heuvel met daarbij een restaurant waar je romantisch kan gaan eten terwijl je van het uitzicht geniet (geheel Athene!). Wij kwamen onderweg een verse bakker tegen en besloten daar lekkere bonbons te halen. Deze konden wij mooi opeten daar boven op de top. Het was ook een flink stuk klimmen. Ik zou niet weten hoeveel treden ik wel niet heb gehad. Er zou een kabelbaan zijn, maar die kwamen wij uiteraard niet tegen onderweg. Misschien maar goed ook. Wij eten het hele seizoen al zo lekker en veel…er mag wel wat worden afgezweet. Eenmaal op de top was de inspanning dan ook belonend. We hadden een mooie zonsondergang en de stad geheel op ons heen. Allerlei verliefde koppels waren daar. Wij vonden het echter wel wat fris en hadden geen vesten mee dus we besloten een paar bonbons te eten terwijl wij daar uit de wind genoten van het uitzicht. Na nog wat foto’s te hebben genomen, zijn we met de kabelbaan naar beneden gegaan. Dit had niet gehoeven. We moesten ten eerste 20 minuten wachten totdat deze ging en hij bleek maar zo’n 25 meter te dalen. Konden we alsnog de rest te voet doen. Ach, naar beneden is altijd makkelijker dan omhoog. Eenmaal beneden namen we een taxi naar huis. Na een warme douche zijn we met Dimitri en Christina (nicht van Marinos en haar verloofde) uit het eten gegaan. Dimitri kende een paar simpele woordjes Engels, maar dan hield het ook wel op. Marinos was weer tolk wat hij niet erg vind, maar uiteraard ontgaat het hem ook wel. Dit vind ik ook niet erg. Af en toe begrijp ik het met mijn beperkte Grieks ook wel weer, maar ik baalde natuurlijk wel naar mijzelf toe dat ik niet voldoende Grieks kende om mee te dingen in het gesprek. Wij zijn ook nog even naar hun huis gegaan. Heel leuk en aardig allemaal, maar ik had het er voor mijzelf moeilijk mee dat ik gewoon niks kon zeggen. Dus zijn we niet zo lang daar gebleven. Wat dat betreft houdt Marinos ontzettend goed rekening met mij. Ik ben namelijk dan zo’n muts om zoiets voor mezelf te houden (gun Marinos zijn tijd met zijn familie hier ook!) en ik werd uiteindelijk (helaas) een beetje kortaf naar Marinos toe. Hij merkte meteen op dat ik me niet zo goed voelde onder de situatie en binnen vijf minuten gingen we naar huis. In de auto zei hij ook dat hij hier samen met mij was om een leuke tijd te hebben en ook zijn ze nog zo aardig…Christina wilde ook dolgraag met mij babbelen, vertelde ze aan Marinos … het werd hem gewoon niet. Anders had ik nog wel willen stappen enzovoorts, maar ik zag het even niet zitten. Ik was prioriteit nummer 1 voor Marinos en daar was ik erg blij om.

Zaterdag werd onze eerste shopdag. We hebben een paar dingetjes gekocht, maar ook lekker gewandeld en een terasje gepakt. Ook wilden wij het nachtleven in Athene wel eens ervaren. Van een vriend van Marinos hoorden wij dat de Candybar ontzettend leuk zou zijn dus wij er op toe. Wij kwamen daar om een uur of 1 en vonden het nogal rustig. De jazzmuziek stond ons niet echt aan. Wij zijn op een bank gaan zitten kijken of er enige verbetering zou komen in dit hele gebeuren. Maar even aan de Baileys en Sambucca…. Zo’n half uur later kwam er een dj en werd het feesten geblazen. De bar zat helemaal vol en alle Griekse populaire muziek van afgelopen zomer kwam voorbij. Hier konden wij samen heerlijk op dansen. Het beloofde een superavond te worden!

Uitslapen na zo’n avond was dan ook erg belangrijk voor ons en dat lukte prima. Rond 2 uur startten wij de dag. Samen met Dimitri en Christina zijn we vlakbij de haven van Pireas wat gaan eten. Als ik de blik van Marinos zag gaan naar een lief klein jongetje dat enthousiast zat te eten, dan naar mij kijkt en in mijn hand knijpt dan weet ik genoeg. Niet dat we spontaan kinderen willen, maar het is wel een intense bevestiging van zijn liefde aan mij. En als de tijd rijp is, er voor zullen gaan. Dit gaf mij een geweldig gevoel! Na een hapje eten zijn wij naar een terrasje gegaan voor wat koffie om vervolgens door te lopen naar het voetbalstadium waar de twee belangrijkste teams van Griekenland tegen elkaar gingen spelen. Dit was een ontzettend leuke ervaring. Misschien ook wel omdat ‘ons team’, Olympiacus, had gewonnen, hi hi. Na het voetbal zijn Marinos en ik samen nog naar de film ‘the mummie’ geweest. Wederom een geslaagde dag!

Maandag was DE dag der shopdagen. Wij waren met de bus naar een andere winkelstraat gegaan en daar hebben wij beide naar hart en lust geshopt. We hebben van alles ingeslagen: sjaals, blouses, broeken, truien, tassen, schoenen... Wederom een leuke dag!

De dag erop nog de laatste dingetjes gekocht in de winkelstraat vlakbij ons verblijf en ook hebben we een middagdutje van zo’n 3 uur gedaan. We hebben zoveel nieuwe indrukken opgedaan en zoveel gezien … ons bed riep. Na een heerlijke maaltijd van Liria hebben wij afscheid van haar genomen en ook van Dimitri en Christina die ook even langs waren gekomen. Even bedanken voor de goede zorgen, dat ze een goede winter hebben en dat ik volgend jaar hopelijk Grieks met hen kan spreken! Ik wil echt Grieks gaan leren. Nou, is het geen gemakkelijke taal om te leren en zal het stampen geblazen zijn…toch ga ik er voor! Marinos en ik gingen naar Alun funpark. Een attractiepark. Het was een soort en met Walibi in het klein. Wel leuk maar niet erg bijzonder als je anders bent gewend. Weten wij dat ook weer. Diezelfde avond nog naar de cinema vlakbij geweest om daar de film ‘my best friends girl’ te zien.

Woensdag was onze dag van vertrek. We waren vroeg op, want we moesten nog het een en ander doen eer wij de veerboot van Kilini konden nemen. Na een vluchtig ontbijtje (we waren het bed niet uit te brandden) zijn we met onze hebben en houden naar de parkeergarage vlakbij gelopen. Na 85 euro te hebben betaald voor slechts 5 dagen parkeren MET een fikse korting!! heeft Spiros ons geholpen naar de hoofdweg richting Patras te gaan. Eenmaal daar hebben we afscheid genomen van Spiros. Normaliter geef je bij het afscheid 2 kussen, maar bij mij en Spiros ging dit wat ongemakkelijk. Marinos vertelde later waarom. Hij heeft volledig respect voor Marinos en wilde mij daarom niet kussen. Beetje ouderwets misschien, maar wel erg lief. Hij zei ook tegen Marinos: ,,Dit is het meisje wat jij gaat trouwen. Zij is ontzettend mooi en lief en samen hebben jullie het geweldig. Jullie horen bij elkaar.” Het is een schat van een man!

Na enkele uren rijden, kwamen wij aan in Patras waar we weer naar de Volkswagen garage zijn gegaan. Er werd een nieuw onderdeel in het slot van de kofferbak geplaatst, zodat hij weer als gewoonlijk in 1 keer kon sluiten. Helaas verhielp dit onderdeel niet het probleem en moest er grondiger bekeken worden wat het nou wel was. Na het probleem daadwerkelijk te hebben opgelost, moesten wij in rap tempo naar Kilini rijden. Zouden we de veerboot halen, ja of nee? In record tempo hebben we Kilini gehaald, maar de veerboot was net losgekoppeld en op weg naar Zakynthos. Over 4 uur ging de volgende boot. Hoe gaan wij ons in dit gat vermaken? Eerst maar even uitgebreid geluncht en daarna hebben wij een strandje vlakbij bezocht waar wij ons prima hebben vermaakt. Eenmaal weer op Zakynthos had ik echt het gevoel dat ik meerdere plaatsen heb waar ik mij echt thuis voel: Sint Annaparochie, Kalamaki, Gaitani en in Athene. Al is de drukke stad niet mijn ding Spiros en Liria zorgden er wel voor dat ik mij thuis voelde.

Ik had mijn huisje in Kalamaki aangehouden. Waarom? Bedenk ik mij nu? De laatste dagen voor mijn definitieve vertrek waren wij namelijk voornamelijk in Gaitani te vinden. Toch vond ik het wel prima zo. Heb ik genoeg tijd om te pakken en zie ik Barbara en Diana ook nog eens! Zo zijn we nog gezellig uit eten geweest samen met 2 meiden van de kidsclub en hebben we Paul de Leeuw zijn programma gezien in Mambo’s. Verder hebben Marinos en ik nog liggen zonnen op het strand van Gerakas en daar ook de zonsondergang gezien. Samen zijn we uit eten geweest, hebben wij een strandwandeling op Dafni Beach gemaakt, heb ik afscheid genomen van de afdeling transport bij Fidelity en mijn koffers gepakt.

De dag voor vertrek was een en al tranen. Ook al komt Marinos over enkele weken naar Nederland toe het afscheid valt ons zwaar. Alsof we elkaar nooit meer zullen zien. We zijn de afgelopen weken dan ook al onafscheidelijk geweest. 24 uur per dag leefden wij samen en nu eenmaal in Nederland is onze relatie alleen maar gebaseerd op telefoneren. Hopelijk binnenkort ook msn zodat wij elkaar kunnen zien. Helaas ligt zijn computer op dit moment bij de service afdeling, want hij was volledig kaduuk. Naast het feit dat ik Marinos zo moet missen, vind ik Nederland ook wel weer even fijn. Mem heeft mij van Schiphol gehaald en eenmaal thuis kwamen heit en Sjoerd Jan al snel van hun werk thuis. Het vieze weer doet mij momenteel niks. Ik ben lekker op mijn kamer aan het rommelen. Ik heb een grote schoonmaak gehouden, zodat al mijn nieuwe spulletjes van Zakynthos in mijn kamer passen. Plus als Marinos straks komt, moet er ook plek voor zijn dingetjes zijn. Een dezer dagen alle uitzendbureaus af voor werk, foto’s laten ontwikkelen, familie en vrienden weer opzoeken en bepaalde dingetjes kopen (warme pantoffels, pyjama etc.). Voor de mensen die mij op mijn Nederlandse mobiel proberen te bereiken, moet ik hen voorlopig nog even teleurstellen. Mijn telefoonnummer is tot en met 31 oktober geblokkeerd. Ik gebruik nu a. mijn vaste lijn thuis of b. mijn Griekse simkaart (mobiel). Vanaf 1 november heb ik mijn Nederlandse telefoonnummer weer.

Het was een geweldig seizoen waarbij ik ontzettend veel lol heb gehad met lieve vrienden. Nu is de tijd voor mij aangebroken om van Nederland te genieten. Tot binnenkort lieve mensen en volgend seizoen krijgen jullie weer een nieuw sterk verhaal vanaf Zakynthos!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer