Een onvergetelijke dag

 


 

Zoals jullie in mijn vorige verhaal hebben vernomen, is het hier een strijd om aan benzine te komen. Het is nu al een week gaande dat we een staking hebben. Afgelopen woensdag zag ik een man naar Jetoil rijden. Ik denk potverjandosie hebben we hier een kleine sale van benzine?? Ik er als de kippen bij natuurlijk. Een jongen spreekt me aan en zegt dat er geen benzine is, maar dat ze morgen om 08.30 uur benzine hebben. Hmm, dat is mijn vrije dag en dan al om 08.30 uur klaar staan voor wat benzine….na ja het moet dan maar. Dus ik die ochtend last-minute uit mijn bed, want het tankstation is vlakbij, om daar dus benzine te halen. Al is het maar een kwart tank….alles is welkom!! Kwam ik daar aan…nee sorry geen benzine. Mezelf en de Grieken kennende, ging ik het hulpeloze meisje spelen. ,,Maar ik heb niet zoveel benzine meer!!!’’ Hij had echt niks meer. ,,Ja maar, ik weet niet hoe ver ik nog kom….’’ Ik had nog iets minder dan een kwart tank en gebruik mijn auto echt ontzettend veel. Ik zei ik laat mijn telefoonnummer wel achter en zodra er een optie is voor tanken, BEL ME!! Deze noodkreet gaf de manager van het bedrijf het aanstalten om toch nog wat uit een jerrycan te toveren… De schatten. Ik ben met een beetje meer liters benzine in de tank naar huis gereden en onmiddellijk weer in bed gekropen. Het is mijn vrije dag dus ik wil lekker relaxen in bed. Het was tenslotte nog vroeg. Uiteraard waren er nog gasten die me midden in mijn ‘dagrust’ stoorden. Geen probleem, met mijn slaperige kop heb ik ze netjes te woord gestaan om vervolgens weer te crashen in bed. Zelfs rond 12 uur had ik zoiets van …zal ik doorslapen of niet. Nee, toch maar niet. Laat ik de dag nu maar beginnen. Na een wasje, een wafelontbijt en een douche stond ik dan eindelijk buiten de deur. Ik ben heerlijk naar Kalamki gaan wandelen. Nou, woon ik zelf in Kalamki, maar dan nog is het 20 min lopen naar het centrum. De auto gebruiken? Nee, sorry geen benzine daarvoor. We mutte sunich an! Wie weet hoe lang de staking nog duurt en ik moet mijn info’s dit weekend kris kras over het eiland doen!! Even lekker wandelen deed mij ook goed. Normaal rijdt je met de auto ook zoveel dingen voorbij. Je let op de weg en niet zo zeer op details in de omgeving. Maar nu dus wel. Eindelijk had ik de tijd om het telefoonnummer van de flyer van Nana’s Horse te noteren in mijn telefoon. Lijkt me wel leuk om weer eens te gaan paardrijden. Maar zoals de Grieken halverwege de middag doen…..eerst eten!! In een taverne heb ik een heerlijke tonijn salade en vers brood besteld. De manager begon Grieks tegen me te spreken en ik sprak Grieks terug. Yassou, Kalla? Kalla e si?… (Hallo, hoe gaat het? Goed en met jou?) De meeste toeristen hebben daar niet van terug, maar ikke inmiddels wel wat en dat deed hem aan het denken zetten. Wat voor vlees heb ik hier in de pan? Nou, een hostess, vriend!! Na of tijdens het eten heb je altijd je social/business talk. Of ik zijn bedrijf wil promoten, omdat het eten toch zo goed was. Tuurlijk!! Zolang ik mijn gasten naar goede restaurants kan sturen dan doe ik dat uiteraard graag. Heb niks liever dan happy guests! Als dank daarvoor bracht hij me bij Nanna’s horse. Ik heb heel wat plaatsen gezien over de wereld waar ze paarden verhuurden voor toerisme, maar hier is ware liefde voor de paarden. Wauw, wat een geweldige paarden. Super karakter, mooi uiterlijk en gezonde jonge paarden!! Hier kom ik vaker terug. Samen met George (iemand van Nanna’s horse) ben ik richting Kalamaki gereden. Daar hebben we heerlijk in de duinen gecrossed en weer terug via allerlei leuke binnenweggetjes. Eenmaal daar heb ik de rest van de paarden gezien op stal. Een pracht van een hengst was een echte heer en boog zelfs voor me om vervolgens zich heel verlegen op te stellen als ik hem een aai over de bol wilde geven. De blauwe plekken en spierpijn die ik altijd de eerst keer weer heb na paardrijden, zijn er nu ook weer, maar doet mij alleen maar goed!! Het herinnert me aan deze heerlijke rit. Zeker de komende dagen, ha ha.

Eenmaal thuis ben ik met mijn muziekje en een Libelle op het balkon gaan zitten. Even heerlijk genieten van de rust en mijn Sprite. Klopt daar de buurman niet aan? Oeps, heb toch niet mijn geluid te hard staan? Nee, Sebastiaan, een Poolse host, kwam ff voor een babbel. Ik had hem al eerder ontmoet in een hotel in Laganas en samen met de gozer van de receptie hadden we al lekker staan te geinen. Toevallig kwamen we er achter dat we buren waren. Ondanks dat ik op nummer ‘1’ woon en hij op nummer ‘11’. Ik bleek dus een nummertje te missen op mijn deur en woon op nummer ‘12’, maar enfin. Aardige gozer. Terwijl ik met hem bij de voordeur sta te babbelen hoor ik ineens een kat in mijn kamer???? Hoe kan dat nou ??? Die was er stiekem tussendoor geglipt en mijn huisje ingegaan. Een hele lieve poes die ik wat melk heb gegeven en van een teek heb ontdaan. Daarna heb ik haar de deur gewezen, zodat ik kon douchen. Diana was die dag namelijk jarig en dat zouden we met ‘ the gang’ vieren. Allereerst een etentje bij de Griekse taverna Syrtaki in Agios Sostis en daarna naar Laganas voor een striptease…. Haar thema van het feestje was tenslotte een chippendaele party.

Tijdens deze overheerlijke maaltijd en een jammie taart ben ik meerdere keren gebeld. Ten eerste door Stelios (vriend van Kreta), de schat en ten tweede door …..tsja geen idee een gozer van het tankstation, die mij voor zijn gemak maar ‘baby’ noemde…juist. Enfin we zijn dus uiteindelijk richting Laganas gegaan om daar het feest voort te zetten. Onze groep is trouwens ook al weer wat uitbreid. Ilse van Jiba en Ella van Tui zijn er inmiddels bijgekomen. Stuk voor stuk weer gezellige meiden. Dit was echt een geweldige avond met dans, eten, vrienden, gelach en veel entertainment, he he!!


De staking is nu voorbij, mijn autootje is weer volgetankt en het is weer druk op de weg met verkeer. Er zijn echter wel berichten dat er misschien een tweede staking er aan komt. Ik blijf alert en zorg ervoor dat mijn tank voorlopig vol blijft. Just in case.


Inmiddels heb ik mijn zoveelste aankomst al weer gehad. Ondanks een korte nacht was ik weer zo goed gehumeurd! Er kan dan echt helemaal niks tegen zitten op zo’n dag. Mijn glimlach die zo groot op mijn gezicht staat, is onweerstaanbaar voor wie dan ook!! Gisterochtend stond ik om 07.30 uur op kantoor, zodat de buschauffeur en ik samen op pad konden gaan om de gasten op te halen. Als ik bij een acco aankom, tel ik meteen het aantal mensen en/of check ik de namen. Dit keer had ik bij één van mijn acco’s 23 mensen staan om op te halen, maar telde ik 21. Ik alle namen noteren toen mijn gasten de bus in gingen. Ja, er misten inderdaad 2 mensen. Ik met een sprint naar de receptie toe om te kijken of ze al waren uitgecheckt. Nee. Wij naar de kamer toe om op de deur te kloppen. Komt daar een slaperig koppie om de hoek kijken. Ze zouden morgen pas vertrekken, want ze hadden voor 8 dagen geboekt. Helaas is een vakantie van Zaterdag tot en met Zaterdag…. 8 dagen en heb ik hen gevraagd hun spullen te pakken, een taxi te nemen en vervolgens de vlucht proberen te halen. Alles is verder goed gekomen, nadat ik hen ook nog uit de verkeerde incheckrij heb gehaald. De hele ochtend had ik allerlei zaken waarbij ik ‘de reddende engel’ was en dat maakte mijn dag er alleen maar beter op. Doordat ik alleen ben op bestemming heb ik mijn eigen gasten. Sommige gasten zie je niet veel, sommigen juist wel en met bepaalde mensen klets ik zomaar een middag weg. Dan is het altijd weer jammer dat ze weg gaan. Zo ook vandaag. Dat is een van de nadelen van de vertrekken. Je hebt er uiteraard wel weer aankomsten voor in de plaats. Nieuwe gasten, nieuwe gezichten. Altijd weer spannend wat zo’n nieuwe groep mensen zal gaan doen. We shall see.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer