Vallen en weer opstaan

 

Afgelopen Woensdag had ik zo’n genante manoeuvre die elke hostess wel op haar naam heeft staan. Heb je die nog niet? Dan kan ik garanderen dat hij er aan komt. Ik had al zo’n moment op mijn naam staan, maar 2 keer of meer is alleen maar normaal. Ik had bezoekuren in de badplaats Argassi en ik liep net een hotel uit. Ik keek om mij heen voor een leuk restaurant om een info komende Zondag te houden. Ik had al meerdere keer het restaurant ‘Stars’ horen vallen bij andere hostessen alleen wist ik niet waar deze zat in Argassi. Nou, ik hoefde niet lang te wachten of ik zag bijna ‘Stars’ oftewel ‘sterretjes’. Ik weet dondersgoed dat de bestrating hier niet optimaal is en dat je veel …ontzettend veel stoepranden hebt van hoog en laag formaat, maar deze stoeprand zag ik over het hoofd en woppa daar ging ik. Met de blote knieën op de stoep. Ik wist niet hoe snel ik moest opstaan om daarna rapido naar mijn auto te lopen en weg te rijden. De gene!!! Nog geen uur geleden had ik in een restaurant gegeten en de eigenaar zag alles gebeuren. Mijn handen waren nog heel, mijn linkerknie was alleen aan het vervellen, maar de rechterknie lag open. Niet zo erg, maar ik dacht meteen aan de pleister die op die knie zou komen. Straks loop ik rond als een klein kind met zo’n pleister op mijn knie, NEE!! Ik ben naar mijn volgende accommodatie in Tsilivi gereden om daar verzorging te vragen van de receptioniste. En ja hoor, daar kwam de grote pleister al aan, sufferd dat ik ben!! Ik heb haar vriendelijk bedankt en ben doorgegaan met mijn bezoekuren in Tsilivi. Bij mijn laatste accommodatie kwam ik een Engelse vrouw tegen die door haar enkel was gegaan en naar het ziekenhuis moest. Aangezien haar eigen host in gesprek was met andere gasten, hielp ik haar. Samen deelden wij onze leed. Hierna moest ik nog wat vertrektijden ophangen in een accommodatie en vond ik dat ik wel wat koels had verdiend. Ik kreeg een ijsje van de barman, de schat. Nu denk ik eerder…wat ben ik toch ook weer lekker kinds op zo’n moment. Een ijsje tegen de pijn. Was het niet dat ik mijn uniform ook nog bijna vies maakte…

Normaliter zou ik klaar zijn met mijn dag maar nu moest ik nog eventjes wat werk op kantoor doen. EVEN ….jahaa … nee dat ging dus niet op. Mijn computer was bezet net als het kopieerapparaat. Gelukkig heb ik nog een telefoon. Een telefoon helemaal voor mezelf!! Nemen de mensen niet op!!! We blijven koel en relaxed! Yes, ik kan aan de slag! Is het papier niet op in het kopieerapparaat, werkt de e-mail niet meer, is de laatste persoon van een afdeling net weg die ik nog nodig had EN wordt ik onder mijn bureau niet helemaal lek gestoken door muggen c.q. langpoten die ik vervolgens niet kan vinden?? Daarbij kwam nog dat een aantal meiden van een Finse organisatie (ofzo) net hun eerste aankomst/info’s hadden en de baas van het agentschap ging vragen hoe het ging. Ging helemaal geweldig, super geboekt qua excursies, etc. Ze moesten zelfs mensen teleurstellen voor bepaalde excursies…ze waren volgeboekt!! Vraagt de baas aan mij hoe het ging afgelopen Zaterdag. Met al mijn frustraties kon ik alleen maar zeggen: ,,It sucked big time!!!!”. Dit was ook zo. Ik heb er stevig van lopen balen dat ik zo onwijs slecht had verkocht. Okay, ik kan het niet helpen dat meer dan de helft van mijn aankomst al 10.000 keer hier op het eiland is geweest en dus niet op mijn info‘s komen, maar het doet je wel wat. Bijna iedereen is naar huis en het lijkt me een goed plan om hetzelfde te doen. Ik begin uit frustratie tegen mijzelf te praten, begin mijn papier hard neer te gooien en nog meer van dat soort onzin. Ik heb zin om naar huis te gaan en even lekker een potje te gaan janken. Dus ik pak mijn spullen en stap in mijn auto. Mijn oog valt op een roosje waarvan ik zeker weet dat Labros van Helena App. dat daar voor mij heeft neergelegd. Ik had namelijk precies zo’n roosje een keer van hem gekregen, omdat hij vind dat ik een geweldige meid ben met het verstand en hart op de goede plaats. En dat het hem goed doet dat hij mij kent. Mijn frustraties worden minder maar nog heb ik het gevoel dat ik z.s.m. naar huis wil om daar even lekker los te gaan. Eenmaal thuis ga ik op mijn bed liggen. Kom maar op met die tranen!! Ze komen niet. De enige gedachte die voorbij komt: Tsja, het was me het dagje wel weer. Was dit dan een slechte dag? Nee, nogmaals het kan vast nog erger. Afkloppen!!

Ik weet dat jullie van mij veel vrolijke verhalen verwachten. Het leven in het buitenland gaat toch altijd over rozen? Zonneschijn, blije mensen, mooie natuur enzovoorts, maar ook hier gaat het wel eens niet volgens plan. En ook deze verhalen wil ik met jullie delen. Omdat ik verder ook tijd tekort heb, schrijf ik ook niet meer in mijn dagboek. Mijn verhalen zullen mijn dagboek zijn. Uitzonderingen daar gelaten, hi hi.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer