Vrijgevigheid!

Mem heeft mij per post een paar keer columns toegestuurd, die ze uit de Libelle had geknipt. Tot voor kort schreef een vrouw elke week een column over haar Griekse leven op het eilandje Skopelos. Het ging over haar ergernissen, opmerkingen en bijzondere gebeurtenissen van de Griekse bevolking. In alles wat zij schrijft, kan ik mij helemaal vinden! Ik ervaar het precies zoals zij dat doet. In het bijzonder dat de Grieken zich bemoeien met iedereen! Ze bedoelen dit altijd op een goede en attente manier. Ik daarentegen kan me er heel af en toe enorm aan ergeren. En ik niet alleen! Ook Marinos stoort zich er zelfs wel eens aan! Een goed voorbeeld is het te vaak aanbieden van eten. Laat ik het voorbeeld nemen van gister. Marinos was aan het werk en Makis was met vrienden de stad in voor een drankje. Ik had een heerlijke wandeling in de omgeving van Gaitani gemaakt en ik had me net gesetteld in een stoel op het balkon. Even ontspannen in het zonnetje. Zijn vader komt er bij zitten. Of ik iets wil eten, vraagt hij. Ja, lekker! Wat wil je eten, vraagt hij mij? Tsja, wat heb je in de aanbieding... Spaghetti carbonara. Geloof het of niet maar dit heb ik nog nooit gegeten, maar ik wilde dit best proberen. Ja lekker, zeg ik! Of ik er salade bij wilde. Nee dat hoeft niet. Nog geen 5 minuten later vraagt hij mij nog een keer of ik er salade bij wil. Nee dat hoeft niet. Ook niet alleen komkommers (hier ben ik namelijk gek op). Nee dat hoeft niet. Of misschien alleen sla. Nee, bedankt. Weet je zeker dat je er geen komkommers bij wilt? Nee hoor! Even later roept hij mij de keuken in. Ik dacht dat het eten klaar was aangezien Marinos zijn moeder altijd het middageten in de ochtend klaarmaakt, maar dat was niet zo. De saus moest nog worden gemaakt en ik maakte er al snel uit op dat ik dat mocht gaan doen. Probleem! Ik weet niet eens wat er in moet! Zijn vader trok wat spullen uit de koelkast en ik moest er maar wat moois van maken. Kaas, ham en een melkachtig product. Ow, nou dat moet mij nog wel lukken, dacht ik. Blijft zijn pa er niet bij staan om te kijken wat ik doe? Hij zegt, ik moet meer ham snijden, er moet meer kaas in. Ja, ga nog maar even door met de kaas, dat is lekker. En tenslotte de ´krema´ erbij. Ik had geen idee hoeveel dus vroeg ik het hem. Doe maar aardig wat zegt hij. Okay. De spaghetti moest er ook maar bij. Het eindresultaat: spaghetti carbonara... Ik had een bord vol spaghetti. Mijn schoonvader vond dit echter veel te weinig! Daar moest meer in! Maar dat wilde ik niet. Tezamen met een verbaasde gezichtsuitdrukking en handgebaren, zegt hij: ,,Maar dat is immers niks´! Of ik er salade bij wilde. Nee dat hoef ik niet. Alleen komkommer dan. Nee, daar bedank ik voor. Alleen sla. NEE! Brood? NEE. Een stukje Parmesaanse kaas? NEE!! Ik begin langzamerhand pissig te worden. Al starend naar mijn bord, moppert Marinos zijn vader nog even door. Ik pak melk uit de koelkast, omdat ik daar zin in heb en schenk dit in mijn glas. Zijn vader trekt de koelkast weer open, terwijl hij weet dat ik melk aan het inschenken ben. Wil je .... en hij gaat alle soorten drank af dat zich in de koelkast bevindt. Nee, bedankt ik neem melk. Ik ga aan tafel zitten en neem een diepe zucht als hij dan ook eindelijk aan tafel zit. Hij bedoelt het goed. Het is een lieve man, maar als ik mij ergens aan kan ergeren dan is het wel zijn grote vrijgevigheid. (Het is ook nooit goed...) Ik weet wat ik wil en pak het zelf wel. Marinos belt mij op en ik vertel hem mijn irritaties. Hij wil met zijn vader spreken, maar ik zei laat maar het ritueel is net geeindigd. Als ik de telefoon ophang, vraagt zijn vader of ik de spaghettig lekker vindt. Hij vertelt mij dat hij namelijk niet wist hoe hij de saus moest maken... Ik kan het niet laten en moet om het hele voorval lachen!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer