De week waarin alles gebeurde!

 

Maandagochtend 27 September stond ik in de badkamer voor de spiegel. Ik wilde graag mijn haar zo opsteken zoals de kapper het een paar dagen terug ook had gedaan. Natuurlijk lukte dit niet zoals ik had gehoopt, maar het kwam wel een stukje in de goede richting. Het zou een bijzonder mooie dag voor mij worden dus ik wilde er goed uit zien. Iedereen uit Nederland die had toegezegd om te komen op onze bruiloft kwam die dag aan! Terwijl ik met mijn vertrekkende gasten bij de incheckbalies stond, was ik met mijn gedachten bij de aankomsthal. Af en toe keek ik naar de aankomsthal. Zijn er al Nederlanders in zicht? Nee nog niet Even later kijk ik weer. He daar komen de eerste mensen al aan! Ik kijk naar mijn rij vertrekkende mensen. Er staan er nog best wel veelAch, stuk voor stuk weten ze dat mijn familie die dag zou aankomen. Dus ik ga er eventjes vandoor. Zie ik daar niet Linda op mij afkomen? Ik begin te rennen. Zij begint ook te rennen en springt zo af en toe in de lucht. Het doet mij denken aan een tekenfilm waarbij een verliefd stel in slow motion naar elkaar toe rent en springt. Het geeft mij een heel blij gevoel en tegelijkertijd denk ik ook aan het uniform dat ik draag en dat mensen zitten te kijken. Als ik eenmaal Linda kan omhelzen ben ik zo blij dat mijn hart van geluk even overspringt. Vandaag kan ik iedereen weer omhelzen, aanraken, aankijken en in levende lijve mee praten en lachen! Even geen msn en mail of emotions (smileys etc) die mijn gevoelens uitdrukken. De komende week kan ik dit allemaal in het echt doen! Over Lindas schouder zie ik Jitty en Samantha staan. Ik ren naar hun toe, gooi de oad tas en klembord op de grond en ik omhels hen en geef hun kussen op de wang! Wat ziet iedereen er goed uit! We praten een klein beetje bij, totdat ik ook mijn andere vrienden in mijn zicht krijg. Sybrand & Johanna, Jan Douwe, Evelien en Geertje krijgen allemaal dikke kussen en knuffels van mij. Wat geweldig dat zij ook allemaal zijn gekomen. En het heeft hun ook heel wat verhalen opgeleverd om hier dan uiteindelijk te komen. Zo hadden Sybrand & Johanna tijdens hun rit naar Schiphol de verkeerde brandstof in de auto gedaan. De auto kreeg kuren met als vervolg dat ze een sleepwagen moesten regelen en Jan Douwe hun uiteindelijk heeft meegenomen naar Schiphol. Bart zou in eerste instantie ook met hun meekomen. Hij kon echter zijn paspoort niet meer vinden. Door zijn charmes in de strijd te gooien bij de marechaussee van Schiphol en door hard te rennen naar de gate (aan de andere kant van Schiphol) heeft hij met een nieuwe ticket (dankzij Evelien, Johanna en Geertje) het volgende vliegtuig kunnen halen naar Zakynthos. In dit vliegtuig zaten ook heit & mem, Sjoerd Jan, oom Reinder & tante Anne en tante Sjoerdtje. Mem kwam als eerste bij de aankomsthal. Na veel dikke kussen en meerdere knuffels was mem nieuwsgierig wie dan die Bart is. Mem was de anderen op Schiphol tegen gekomen met hun hele verhaal over Bart, maar hijzelf was nog druk bezig om zijn zaken te regelen. Ze had een man aangesproken, die bij hun in het vliegtuig zat. Mem vroeg: ,,Ben jij Bart uit Amsterdam?’’ ,,Nee‘’, zei hij. Bleek dit later niet mijn enige aankomst van de dag te zijn? Toeval! Even later kwamen ook de anderen er aan. Zo super om hun ook weer te zien! Toen Bart er aan kwam, hadden we even een voorstelrondje. Inclusief met mij, want ik kende Bart alleen van fotos. Iedereen ging naar de bus toe om hiermee naar de accommodatie te gaan. Omdat Bart zijn transfer had gemist, heb ik hem naar Laganas gebracht. De groep was weer compleet! Om iedereen na zon lange tijd (ca 8 maanden) weer te zien was heerlijk! Maar ook was het even wennen. Ik dacht met regelmaat: ,,Wat gaaf dat ze nu hier zo bij mij zitten Af en toe was ik er even stil van en kon ik alleen maar lachen van blijdschap!! Nadat ik de grote verhalen van de nacht er voor had gehoord, moest ik er helaas weer vandoor. Er stond mij nog een beetje werk op te wachten. Gelukkig hadden we een week voor de boeg om verder bij te kletsen en dingen te ondernemen. Wel moest ik mijn tijd verdelen onder mijn vrienden en mijn familie, maar dit begrepen ze gelukkig heel goed. s avonds een keer eten met mijn familiede dag daarop uit eten met alle vrienden waarbij ze mij helemaal in de watten hebben gelegd, maar ook zijn we bijvoorbeeld op woensdagavond allemaal gaan eten bij ons thuis op het balkon. Marinos zijn moeder had typisch Grieks voor ons gekookt en dat smaakte goed! Sjoerd Jan was ook jarig die dag. Daarom hebben we voor hem gezongen. Ik had die middag een heerlijke taart gekocht, die we gezamenlijk hebben opgesmikkeld. En de cadeaus konden ook niet ontbreken! Naast het gezelschap van familie en vrienden zijn Marinos en ik ook bezig geweest met de allerlaatste voorbereidingen van onze trouwdag. We moesten bijvoorbeeld nog ons dansnummer op cd branden, Marinos had nog een paar schoenen nodig, Marinos moest nog naar de kapper, inspectie van de feestzaal en het doornemen van het plan. Hoe zal de volgorde van activiteiten zijn na binnenkomst in de feestzaal. Ook had ik die week een fotoshoot bij de fotograaf. Ze wilde mij graag zien met de bruidsmake-up en het bruidskapsel. Ik had Evelien gevraagd of ze mij op de trouwdag wilde opmaken en dat deed ze graag voor mij. Dinsdagmiddag had ik mijn fotoshoot bij de fotograaf dus ben ik in de ochtend met alle make-up voor een try-out naar Evelien gegaan.  Terwijl de anderen op autojacht waren, heeft zij mij op het balkon opgemaakt. Johanna en Geertje waren de juryleden. Ikzelf gebruik altijd weinig make-up, maar zoals Evelien mij had opgemaakt, vond ik het wel erg mooi! De meiden zijn niet meegegaan naar de fotoshoot. De Grieken kennende zal het wel eventjes duren en ze zouden die middag met de auto op pad gaan. De fotografe had ik nog niet eerder daar gezien, maar ik zag meteen dat dat helemaal goed zat. Een hele aardige tante, die tsjak (haar stopwoordje), heel snel mooie fotos kan maken. Ze vertelde mij hoe ik een mooie houding kan aannemen en hoe ik mooi kan kijken. En ook heb ik met haar het plan doorgenomen. Hoe laat zijn we bij de kerk, niet meteen uit de auto komen (fotos!!), wie zijn de ouders/ broers/ getuigen/ bruidsmeisje (ivm fotos!), willen we nog elders fotos maken, etc etc.

Marinos en ik wonen dit jaar bij zijn ouders in. Voorheen woonden we in een studio in Kalamaki, welke ik huurde voor mijn werk, maar we kwamen met veel regelmaat in Gaitani. Tot in de laatste uurtje keken we daar tv, we gingen daar altijd eten, Marinos zijn moeder wilde altijd heel graag mijn was doen en het is er gezellig. Wel zijn Marinos en ik van mening dat onze huwelijksnacht daar niet zal worden gevierd! Daarom hebben we voor drie dagen villa Markanna in Akrotiri afgehuurd. Het is een prachtige villa voor max. 12 mensen met bbq, privé-zwembad en  frontaal zeezicht! Donderdagmiddag konden we er in en we vonden het er nog veel mooier uitzien dan op de plaatjes, wauw! We kregen een rondleiding van Yannis, de klusjesman, en hoe meer we kregen te zien hoe enthousiaster we werden. Marinos en ik porden elkaar regelenmatig van geluk in de zij. We zeiden al tegen elkaarhoeveel zou het kosten om hier in te wonen? Of misschien een vergelijkbaar huis minus 1 verdieping, want 12 slaapplaatsen is wel erg veel. We besloten een bbq voor de familie te organiseren. Mem alvast ge-smst en samen zijn we naar Gaitani gereden om ook daar het nieuws te brengen. Marinos zijn ouders konden niet komen, want die avond kwam er familie van het vaste land over. Makis wilde wel komen! Op naar de supermarkt om daar de inkopen te doen. Hierna zijn we toch nog even naar huis gegaan, want we waren iets vergeten mee te nemen. En zie daar de eerste traditie! Een vriendin van Marinos zijn moeder had wit beddengoed voor ons gekocht en het bed hiermee opgemaakt. Iedereen die ons geluk in het leven wilde toewensen, kon een bepaald geld bedrag op het bed neerleggen. Van origine moeten we ook op het bed gaan liggen, terwijl er een jongetje op het bed wordt neergelegd. Dat het eerste kind dat geboren zal worden een jongetje mag worden, die de familienaam kan voortzetten. Op dat moment hadden we even geen jongetje voorradig. We wilden naar de villa gaan. Werd er ons nog even ingewreven dat we die nacht niet samen in een bed mochten slapen. Marinos moest thuis slapen en ik in de villa. We kwamen tot de compromis dat hij in een ander bed in de villa ging slapen. Die avond hebben we de villa kunnen laten zien aan mijn familie en Makis. Deze was meteen goedgekeurd! Mem en ik gingen de keuken in, salade maken, brood snijden, etc, de mannen waren buiten bij de bbq en tante Sjoerdtje en tante Anne zaten voor de gezelligheid aan de eettafel. Het was net iets te fris om buiten te eten, maar binnen kon het ook net zo goed. Grappig dan weer om te zien, is dat de Grieken anders bbqen dan de Nederlanders. Wij Nederlanders doen een paar keer een ronde vlees op de bbq terwijl de Grieken alles in 1 keer er op doen. Wij houden van warm vlees en bezigheid, terwijl de Grieken graag snel hun tanden in al dat lekkers willen zetten. Na het uitbuiken zouden Marinos en ik iedereen thuis brengen, maar we kregen een telefoontje dat zijn ouders en een deel van de familie langs zouden komen. Zie hier dan 2 families bij elkaar die geen woord kan uitwisselen in dezelfde taal, maar dat er toch lol wordt gemaakt. Later die avond hebben Marinos en ik het rijk voor ons alleen. We besluiten om naar bed te gaan, want de dag daarop is de grote dag en daar willen we niks van missen!

Het is zover! Het is Vrijdag 1 Oktober 2010! Naast elkaar worden we wakker en hebben we het over wat deze dag allemaal gaat brengen. Ja, leuk die tradities, maar ik wil deze dag wel samen starten. Meer dan de helft van de dag zien we elkaar toch al niet!! Ik ben de eerste die er uit gaat, want ik heb een lange zitting voor de boeg bij de kapper. Je moet er echt wat voor over hebben om die dag er mooi uit te zien, want als ik eenmaal 2 uur onder de droogkap heb gezeten, loop ik met de krulspelden in over straat richting mijn auto. Ik had hier met het parkeren wel rekening gehouden, maar toch! Als ik in de villa aankom, is Marinos al vertrokken. Die blijft in Gaitani met de familie en kleedt zich daar later om. Ikzelf maak het huis een beetje aan kant. De grote vaat van de bbq stond mij nog op te wachten en ik wilde het al wat mooi maken voor de fotos die we in de avonduren daar gingen maken. Het meeste gezonde eten in huis was op dus heb ik mem gevraagd of ze later een tosti mee wil nemen. Ik ga toch zeker niet een winkel in met die krulspelden? Als mem, tante Anne en tante Sjoerdtje met de taxi aankomen, overhandigt mem mij Gouda kaas en een lekker broodje. Echt zoals ik ze in Nederland anders ook zou eten. Zo lekker!! Ook Inge was met hun meegekomen. Zij is een Nederlandse vriendin uit Athene en ze kwam (zo super) voor 1 dag over om onze bruiloft mee te maken! Later kwamen ook mijn andere vriendinnen. Het beloofde een gezellige middag met de dames te worden. Lekker kletsen en tutten met een drankje en een hapje daarbij! Ok, ik moet eerlijk zeggen dat ik naar verloop van tijd het aanbieden van een drankje en hapje een beetje vergat, maar gelukkig was iedereen vrij genoeg om zelf in de keuken rond te kijken. De kapper had ik in de villa uitgenodigd om mijn kapsel op te maken. Ow, wat een verademing toen die jeukende krulspelden er uit gingen! De meeste dames gingen ook nog even onder de handen van de kapper, zodat we er uiteindelijk allemaal tip top uitzagen. Ik was daarentegen nog niet helemaal klaar. Ik moest mijn nagels en make-up nog doen, jurk aantrekken, spulletjes aan kant doen. Niks gebeurde met haast, want er was nog voldoende tijd. Tot op het laatste moment heb ik in overleg met de dames nog gekozen voor de best bijpassende sieraden. Even voor half 7 stond ik samen met mem klaar om te worden opgehaald door Makis. Officieel moest ik alleen op Makis wachten, maar ik vond het fijn dat we dit samen deden. En officieel wist ik ook helemaal niks af van dat bruidsmeisje dat Marinos zijn moeder achteraf bleek te hebben geregeld. Suprise! Ik kende het meisje niet dus stelde ik me aan haar voor. En zo vertelde ze aan mij dat haar naam Anastasia is. Goed we kennen elkaar laat het feest maar beginnen! Makis is een half uurtje te laat met het ophalen. Hoezo de bruid is altijd te laat? Al toeterend gaan we door Tsilivi richting Gaitani. Als we bijna Gaitani in zijn, krijgt Makis een telefoontje. ,,Moet dat nu?’’, denk ik dan. Marinos zijn oom Spiros en tante Lyria hadden de laatste veerboot genomen en waren nog niet klaar met omkleden. Deze mensen hebben een paar jaar voor Marinos gezorgd toen hij klein was en zijn erg belangrijk voor hem. Het resultaat? Een rondje om het dorp. Ruim 40 minuten te laat rijden we dan eindelijk voor bij de kerk. Ik moet erg vechten tegen mijn tranen. Tranen van blijdschap. Nee, geen tranen nu, want dan krijgen we van die rare fotos. Ik zie Marinos met een BIG smile bij de deuropening van de kerk staan. Sorry pop, ik maak eerst nog even wat fotos terwijl ik de auto uitstap. Toen dat eenmaal voorbij was, wist ik niet hoe snel ik naar Marinos toe moest gaan. Hij zag er die dag zooooo knap uit! WAUW! Terwijl ik zijn kant uit ga, blijf ik met de punt van mijn rechterschoen achter een tree haken. Ik maakte een kleine wankele poging om mezelf weer op de rails te krijgen. Hier en daar hoor ik mensen: ,,woow’’ of ,,voorzichtig’’ fluisteren. En al zijn alle ogen op mij gericht … ik heb nog steeds een doel voor ogen, Marinos! Terwijl ik verder wandel kijk ik eens om mij heen. Hey, bekenden! Ik trek dan ook zon gezicht wat daarbij hoort! Gelukkig maakten ze daar geen foto van. Ook al weet je dat ze er staan, op het moment dat ik er langs wandelde en nog niet bij Marinos was, begon ik pas echt om mij heen te kijken! Ik had flink de vaart er in, want zelfs de fotograaf zei iets in de trend van:,, Ga niet te snel’’. Mijn reactie snel erna:,,Can I go now?’’ Ik stond misschien nog maar 2 meter van mijn poppie verwijderd en ze hield mij tegen! Geen reactie, pamme! Gaan! Eindelijk was ik weer in de armen van manlief en we kusten! Marinos gaf mij een prachtig boeket bloemen. Rozen in Zomerse kleuren! Samen liepen we naar het altaar waar de priester stond te wachten. Toen wij in positie stonden, gaf de fotografe een seintje naar de familie en vrienden om binnen te komen. De ouders, broers, getuigen en het bruidsmeisje stonden naast ons. De anderen om ons heen. Dat er zoveel mensen naar onze trouwerij kwamen en ons als het ware toezegging gaven dat we wilden gaan trouwen, gaf mij een heel warm en blij gevoel! Makis gaf de ringen aan de priester. Ik vond dat de priester er nogal nonchalant mee omging. Op kleine afstand gooide hij ze uit de losse pols op de bijbel, maar ik zag het wel. Ik krijg het idee dat hij drie kwartier eerder wilde beginnen. En terecht, maar een professionele priester laat toch niks blijken? Dit herken ik in mijn werk dan even. Blijven lachen is het sleutelwoord. De priester begint al zingend zijn verhaal te doen. Kort daarna zingt een andere man door de microfoon mee. Gedurende de hele tijd dat wij voor het altaar staan, hebben Marinos en ik elkaars handen vast en geven we elkaar opgewonden kneepjes. Zo nu en dan kijken we elkaar aan of geven we elkaar een seintje om een kant op te kijken omdat iemand een foto wil maken. De priester blijft doorgaan. Op een gegeven moment pakt hij de ringen uit het doosje en slaat hij met de ringen een kruisje bij Marinos zijn hoofd en later bij mij. We krijgen de ring losjes op de middelvinger. De getuige, Marinos zijn peetoom, pakt de ringen en verwisselt ze van vingers. Die van mij naar Marinos en die van Marinos naar mij. En uiteindelijk gaan ze naar de juiste vinger. De ringvinger. Hierna zegent de priester de kransen en legt ze op ons hoofd. De getuige mag nu de duivel misleiden door de kransen te verwisselen op elkaars hoofd. Aaaah, daar gaat mijn haar! De kransen zijn niet effen, maar hebben versiersels erop. Deze blijven steken in mijn haar!

Misschien dat de priester iets heeft gezegd, maar ik versta het niet en Marinos reageerde niet. Hij geeft ons met de bijbel een kleine tik op de handen. We moeten elkaars handen los laten. De priester gaat helemaal op in zijn verhaal en blijft doorgaan. Het volgende wat aan bod kwam was de rode wijn en het brood. Hij depte het brood in het wijnglas en sloeg een kruis bij Marinos zijn hoofd. Marinos mocht vervolgens een stukje brood nemen. Waarschijnlijk had hij erg trek in iets, want hij nam een flink stuk. Hetzelfde gold voor mij. Dit dan driemaal, want er waren 3 stukjes brood. Ook moesten we uit het glas drinken. Tevens drie maal (na het brood). De laatste keer maakte de priester een grapje met de wijn. Hij wilde het eerst aan Marinos geven, bedacht zich en wendde zich tot mij, bedacht zich weer en ging hij terug met het wijnglas naar Marinos en bleef daar bij. Om mij vervolgens ook nog wat te geven. De priester had het zo naar zijn zin dat we ook nog drie rondjes rondom de tafel met daarop de bijbel zijn gaan lopen. Iedereen om ons heen had een zakje met rijst gekregen en kon rijst op ons gooien. Geloof mij, de rijst ging overal zitten; in het haar, in de oren, onder kleding en ook in de schoenen. En als laatste hebben we de trouwakte getekend en mochten we kussen!! De kus was zo lang dat de priester een kneepje in Marinos zijn bovenarm gaf! Na de ceremonie kreeg iedereen de gelegenheid om ons een lang en gelukkig leven toe te wensen. In het Grieks Na zisete. Tijdens de felicitaties keek ik ook heit, mem en Sjoerd Jan aan. Hier had ik ze nog niet op voorbereid en ik wilde kijken hoe hun reactie was terwijl iedereen ook hun feliciteerde. Een glimlach van oor tot oor en ook een kleine blik op de rij die nog zit te komen. Ja, ze moeten er ook wat voor over hebben om hun dochter en schoonzoon te zien trouwen! Het waren nogal wat mensen die hun felicitaties brachten, waarvan 88% Grieks en onbekend voor hun. Na de felicitaties hadden we een fotoshoot bij de deuropening van de kerk met familie en vrienden. Terwijl sommigen alvast naar de feestzaal gingen of wellicht eerst nog ergens een koffie gingen doen, zijn Marinos en ik naar de villa gegaan om fotos te maken. De fotografe had allerlei ideeën voor het maken van de fotos, maar ik vond het op een gegeven moment wel welletjes. Bij de kerk waren we al laat en deze fotoshoot duurde mij ook wat lang. De gasten zaten namelijk ook al bijna een uur in de feestzaal te wachten! We breidden er een einde aan en zijn naar Mouses in Kalamaki gegaan. Bij de entree van Mouses, de feestzaal, stonden links en rechts van de loper mijn familie en vrienden. Terwijl wij over de loper liepen, gooiden ze confetti in alle kleuren over ons heen. Zo gaaf! Eenmaal binnen in de hal moesten we wel overal de confetti wegplukken, want ook tijdens het feest worden er nog foto’s gemaakt. De man van Mouses waarmee we de dag er voor nog het plan hadden besproken, legde ons uit wat we bij binnenkomst als eerste gingen doen en ook vertelde hij dat hij ons door de avond heen zou begeleiden. We gingen door de grote deuren heen en zagen voor ons een feestzaal vol met mensen waar we van houden en/of bevriend mee zijn. De champagne werd ontkurkt, onze glazen werden gevuld en we heffen het glas. Laat het feest beginnen, giamas (proost)! Met het glas in onze rechterhand, draaien we onze rechterarmen om elkaar heen en drinken we de champagne uit eigen glas. Als we naar onze tafel gaan, toosten we ook met mijn ouders en onze broers en vervolgens met zijn ouders en de getuigen. Even hebben we de tijd om wat te eten en te drinken en ik kon even praten met heit, mem en Sjoerd Jan. Het werd tijd om samen de taart aan te snijden. We liepen naar het podium waar de taart stond en samen snijden we de taart aan. Marinos gaf mij eerst een hap van de heerlijke taart en daarna mocht ik hem ook wat lekkers geven! De champagne volgde! Een moment waar ik ook zeker om zat te springen was de eerste dans. Marinos en ik vonden het nummer van Shania Twain hier erg geschikt voor; From this moment.  Na de champagne gingen we dan ook al schuifelend op dit nummer over de dansvloer. Een bijzonder moment! Toen dit nummer was afgelopen, ging de band weer spelen en mocht ik met heit dansen. Dit opvolgend met een dans met Marinos zijn vader, Sjoerd Jan, Makis en onze getuige. De dansvloer is geopend! Maar voordat er door anderen gedanst mag worden, mocht ik eerst nog mijn boeket bloemen gooien. Geertje was degene die het had gevangen en volgens de traditie zal zij dan de eerstvolgende zijn die gaat trouwen! Die avond werd er veel gegeten, gelachen, anjers gegooid en gedanst. Waaronder ja ja, de polonaise. De Grieken hadden eerst zoiets van wat is dit, maar even later hadden we bijna iedereen zover gekregen om mee te doen! Humor! Ook bijzonder vond ik dat Dimitri, de verloofde van Christina (nicht Marinos), een paar nummers heeft gezongen. Ik wist niet eens dat hij kon zingen! Heel erg leuk! En ook al was het feest nog niet afgelopen, hebben we rond 1 uur iedereen alvast bedankt voor hun komst. Mochten er mensen willen weggaan en wij zijn druk bezig dan hebben we elkaar in ieder geval persoonlijk gedag gezegd en bedankt. Toen het feest wel was afgelopen en Marinos en ik in de villa waren, zijn we als eerste naar de koelkast gegaan. Wat hebben we voor eten in huis? We hadden allebei zon trek in eten! De hele avond (en dag) hadden wij nauwelijks gegeten. Het bleef bij wat wijn, druiven en nootjes. Morgen weer een dag.

Rond 10 uur s ochtends werd ik wakker in Marinos zijn armen. Hij was nog compleet k.o. en het leek er ook niet op dat hij in het komende uur wakker zou worden. Ik daarentegen was ook nog wat slaperig, maar ik wilde wel alvast van de dag gaan genieten. Ik besluit om beneden wat druiven te pakken en deze mee te nemen naar het balkon van onze slaapkamer. Vanaf hier had ik een prachtig uitzicht over de zee, Kefalonia en het vaste land. Het was zonnig weer met helder zicht. Zo wilde ik mijn dag wel beginnen! Af en toe kijk ik naar beneden. Dat zwembad zag er ook best wel verleidelijk uit. Na een anderhalf uur besluit ik heel even langs Marinos te gaan. Even kijken of ik hem ook zo ver kan krijgen om een duik in het zwembad te maken. Hij was er wel voor in. We trokken onze zwemspullen aan, haalden nog wat restjes uit de koelkast en gingen bij het zwembad liggen. Makis belde en wilde ook wel graag komen. Eigenlijk wilden we een dag voor ons samen hebben, maar op een voorwaarde mocht hij wel komen: hij moest wat normaal eten meenemen. Op dat moment zaten we aan de plakken kaas, chocola, vruchtensap en elk een halve banaan. Dit was geen probleem voor Makis. Met ca anderhalf uur zou hij komen. Marinos en ik hadden op dat moment echt even een zwitserleven gevoel. We waren pasgetrouwd, blij, relaxed, alle familie en vrienden vlakbij, mooie villa met zwembad voor ons en de zon op ons bolleke. Wat wil je nog meer? Een moment om intens van te genieten. Uiteindelijk werden we ook een beetje melig. Marinos maakte een salto in het gras. Wij hadden onze eigen fotoshoots gehouden. Marinos heeft mij het koude water ingekregen... Muziek aan (buren waren toch weg) en daarop staan swingen. En ook hadden we ons serieuze moment, de toekomst. Hier konden we ook in alle rust over praatten. Niemand die ons, zoals anders vaak wel, stoorde.

Makis had ons heerlijk eten gebracht en na het eten was iedereen in slaap gevallen op de ligbedjes. Aan het einde van de middag zijn we naar Gaitani gegaan om daar de kados uit te pakken en kaarten te lezen. Iedereen ontzettend bedankt daarvoor! Rond 7 uur zijn we we weer naar de villa gegaan. Terwijl Makis en Marinos in de gamesroom bezig waren. Heb ik lekker nasi staan te koken in de keuken (het was lekker Inge!). Muziekje aan tijdens het koken en een wijntje erbij en dan gezamenlijk lekker smullen en dvd kijken. Thats the life!

Zondagochtend maakten Marinos en ik ons klaar voor een tweede fotoshoot. Het opnieuw aankleden was weer erg leuk. Alsof er weer een grote dag aanbrak. Met de fotografe hebben we de mooiste fotos in en rondom de villa gemaakt en ook zijn we naar het strand van Kalamaki gegaan. Er waren nog wat toeristen op het strand en die keken hun ogen uit. Sommigen klapten voor ons en anderen maakten fotos van ons terwijl de fotografe ons op de foto zette. Deze fotografe was een andere dan op het feest en ik vond dat zij, tevens eigenaresse van de zaak, betere fotos maakte dan die andere. Ze had ook veel leuke ideeën voor posities en je werd bijna melig van haar tsjak stopwoordje. Zij had ook het intakegesprek met mij genomen op die proef fotoshoot en ze vertelde ons die Zondag dat haar zoon met 40 graden koorts in bed lag, maar dat ze zo enthousiast met mij was op de proef fotoshoot dat ze deze shoot echt niet wilde missen! Nou het resultaat mag er zijn! We hebben inmiddels een indexboekje gekregen met alle fotos waaruit we de mooiste mogen kiezen voor in ons foto-album. Zodra het foto-album klaar is, krijgen we ook de dvd met alle foto’s erop. Pas dan kan ik ze op de site zetten.

Zondagavond zijn Marinos en ik nog uit eten geweest met de familie in Kalamaki. Even lekker Mexicaans gegeten bij The Olive Tree. Hierna zijn Marinos en ik naar Laganas gegaan en hebben we een drankje gedaan met mijn vrienden. Ow, wat gaat zon week dan als een speer voorbij! Maandagochtend vertrok iedereen richting Nederland. Afscheid nemen van mijn ouders en broer vond ik altijd al erg genoeg, maar nu had ik een groep van 15 mensen om afscheid van te nemen. Ik kon het dan ook niet laten om die waterval te laten komen. Waarom kunnen ze niet wat langer blijven? Ze zijn er net! En het was zo gezellig! En ik ga ze allemaal zo missen! Maar natuurlijk hebben zij hun leven in Nederland en moet het er een keer van komen…afscheid… Lief dat ze zijn proberen ze mij op te peppen door grappen te maken of mij te troosten. Dit heb ik dan ook wel even nodig. Het zal weer eventjes duren voordat ik ze weer kan zien. Nog de laatste knuffels en het is voorbij. Het enige wat nog kan is zwaaien als ze eenmaal door de douane heen zijn.

Laatste foto's

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer