Ziek zijn...

Gister werd ik vroeg wakker. Ik hoorde de wind om het huis en de regen die hard op het dak stortte. Vlak nadat ik dit alles besefte, was er een aardbeving. Iedereen werd wakker in het huis. Niet zo zeer omdat het een grote aardbeving was, maar omdat Marinos zijn moeder niet zo’n liefhebber is van aardbevingen. Voor het geval dat de aardbeving groter zou worden, maakte ze iedereen in het huis wakker door op de deuren van de slaapkamers te kloppen. De aardbeving was een 5.7 op de schaal van Richter. Een redelijke aardbeving, maar niet verontrustend. Iedereen ging daarom weer lekker slapen. Zo rond elf uur werd ik weer wakker. Ik was meteen klaar wakker. Marinos niet. Hij voelde zich ziek. Eergister moest hij al veel hoesten. Hij hoopte dat het bij die ene avond bleef. Helaas was het juist erger geworden en daarbij had hij ook nog hoofdpijn en koorts. Ik besloot om thee met honing te maken. Marinos zijn ouders waren in de keuken. Ik zei: ,,Kalimera sas!” Ze stonden meteen op, klaar om iets voor mij te doen. Ik zei,,Katse!” Ga zitten. Ik ben intussen wel zover dat ik thee kan maken. Ze kunnen het niet laten en blijven toch een beetje bezig in de keuken. Hier en daar waar ze kunnen, helpen ze mij. Ik laat het allemaal maar lekker op zijn beloop gaan. Intussen denk ik aan de drukte die Marinos straks om zich heen zal krijgen. Als ze er een keer lucht van krijgen dat hij ziek is, blijven ze de kamer in en uit lopen. Dit had ik de vorige keer al met Marinos meegemaakt. Ik wilde Marinos vragen of hij misschien iets nog bij de thee wilde hebben. Terwijl ik de slaapkamer binnenloop, merk ik dat zijn moeder meegaat. Ze wilde hem vertellen dat we vandaag geen vers gegrilde vis zouden krijgen. Ze zouden in de ochtend boodschappen doen, maar vanwege het slechte weer stelden ze het uit naar het einde van de middag. Toen ze zag dat hij bezig was met de thermometer, werd er meteen handmatig gepolst of hij koorts had. Ze dacht van niet, maar even later bleek dat hij 38 graden koorts had. Ik was intussen weer teruggelopen naar de keuken. De thee was bijna aan het koken. Zijn vader zei:,, Ik zeg nog elke avond tegen de jongens trek wat meer aan, trek een laken over je heen als je op de bank ligt tv te kijken. Het kan soms iets frisjes zijn, omdat de kachel nog niet aan hoeft.” Ik had mijn korte broekje, topje en vest aan terwijl ik daar stond. ,,Jij moet ook meer aantrekken! Je kan wel kou vatten”, zei hij! Ik legde hem uit dat het vest erg warm was en dat ik er in de winter in Nederland er ook zo bij loop. Vervolgens legde hij uit dat de kachel hier nog niet aanstond, in Nederland wel. Ja, maar…laat maar. De thee is klaar en ik ga naar de slaapkamer. Ik geef Marinos een pil tegen de hoofdpijn en laat hem zijn thee opdrinken. Ik heb geen intentie om mijn poppie alleen te laten dus kijk ik wat er op tv is. Ik doe hem aan en meteen gaat hij weer uit. Daarna gaat hij uit zichzelf weer aan, maar komt er geen zender. En weer gaat hij uit. Hij blijft uit. Even geen stroom voor de komende paar uur. Zijn moeder komt binnen met haar medische middeltjes. Marinos drinkt eerst zo’n 4 slokken warme Raki met honing en daarna krijgt hij op zijn rug warme Raki gesmeerd. Dit gebeurd op een vrij harde manier. Marinos roept alsmaar naar zijn moeder:,,siga siga, mana”! Rustig aan ma! Hierna moet zijn borst er ook aan geloven en met borsthaar is dat ruige gewrijf niet lekker. Marinos protesteert weer. Zijn moeder zegt: laat dat borsthaar maar. Waarop ik op mijn beurt roep dat ik zijn borsthaar mooi vindt. Iedereen ligt in een deuk. Deze methode met sterke alcohol zorgt er wel voor dat hij erg warm wordt en gaat zweten. Zo gaan alle slechte bacteriën het lichaam uit. Na ongeveer een uur zweten, neemt hij dan een warme douche terwijl zijn lakens en kleding worden verschoond. Iets wat ook erg goed is als je ziek bent, is slapen. Helaas is dit geen optie. Ze zijn allemaal zo bezorgd dat ze constant in en uit lopen. Er wordt op de deur geklopt, lichten gaan aan, er wordt gevoeld naar zijn temperatuur, er wordt van alles gevraagd en ze gaan weer. Ook wordt er uit alle hoeken van alles aan medicijnen naar binnengesleept: hoestdrank, paracetamol, keeltabletten, etc. Op een gegeven moment besluit ik de kamer even te verlaten om mijn tanden te poetsen. Als ik mijn mond wil spoelen, blijkt dat er geen water uit de kraan komt. Geweldig! Dan maar even een fles water pakken. Het zijn wel veel omstandigheden die samenvallen; onweer, aardbeving, geen water en elektriciteit en Marinos die ziek is. De aardbeving was snel voorbij net als het onweer. Het water en elektriciteit zat er vrij snel weer op. Met Marinos gaat het nog steeds niet goed. Maar ik weet zeker dat hij een dezer dagen van alles af is. Nu maar hopen dat ik er niks van heb opgelopen. Ik was namelijk de eerste dag niet bij hem weg te slaan en ik voel nu een lichte kriebel opkomen.

 

Ha ha, dit is lachwekkend. Als Marinos wakker is, ga ik met de laptop even naar hem toe om te vragen hoe je Tsipouro spelt. Dat was hetgeen wat ze op de borst en rug smeerden van Marinos en ik wil het goed om de website hebben staan. Blijkt dat hetzelfde als Raki te zijn. Komen daar zijn vader en moeder niet de slaapkamer binnen wandelen? Ze zijn naar de apotheker voor medicijnen gegaan en hadden verse vis gehaald. Haalt zijn moeder even de verse vis bij de staart uit de zak! Moet er niet aan denken als ik ziek ben dat er vis vlakbij wordt gebracht!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer